افزودنی های غذایی

امروزه افزودنی های غذایی و رنگی نسبت به هر زمان دیگری در تاریخ به شدت مورد مطالعه، تنظیم و نظارت قرار گرفته اند.  سازمان های نظارتی بهداشت هر کشور و سازمان بهداشت جهانی دارای مسئولیت اصلی قانونی برای تعیین استفاده از آنها است.

برای عرضه یک افزودنی مواد غذایی یا رنگی جدید (یا قبل از استفاده از یک ماده که قبلا برای استفاده دیگری به روش دیگری تأیید شده است)، یک تولید کننده یا سایر حامیان مالی ابتدا باید این سازمان های بهداشتی مربوطه را برای تأیید مجوز تولید خود با اطلاع کنند و درخواست مجوز بهداشتی برای تولید نمایند. این درخواست ها باید شواهدی را ارائه دهند که مواد افزودنی را برای راه هایی که از آن استفاده می شود، ایمن و سالم نگه دارد.

بر طبق قوانین اخیر، از سال ۱۹۹۹، مواد افزودنی غیرمستقیم از طریق یک فرآیند اعلان پیش فروش که نیاز به داده های مشابه همانطور که قبلا مورد درخواست قرار گرفته است، دارند.

بر طبق این قانون برای مواد افزودنی های غذایی، دو گروه از این مواد افزودنی از پروتکل مقرره معاف شدند:

گروه اول: مواد پیشگیرانه مجاز
موادی هستند که اداره مواد غذایی و دارویی ایالات متحده یا وزارت کشاورزی ایالات متحده برای استفاده در غذا قبل از اصلاحیه قانون ۱۹۵۸ مصمم به تایید آنها بودند. مثلا نیتریت سدیم و نیتریت پتاسیم که برای نگهداری گوشت استفاده می شوند.

گروه دوم GRAS  (به طور کلی به عنوان مواد ایمن شناخته شده اند)
موادی هستند که به طور کلی توسط کارشناسان به عنوان ایمن و سالم به رسمیت شناخته شده هستند، که قبل از سال ۱۹۵۸ این تایید صورت گرفته و یا بر اساس شواهد علمی تاییدیه منتشر شده است. از میان این مواد غذایی می توان نمک، شکر، ادویه جات، ویتامین و گلوتامات مونون سدیم (MSG)  را نام برد.

تولیدکنندگان همچنین ممکن است برای تاییدیه مواد افزودنی صنعت خود تاییدیه سازمان های بهداشتی مربوطه را دریافت کرده باشند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *