اسید اسکوربیک در شوک سپتیک

اسید اسکوربیک در شوک سپتیک

اسکوربیک اسید در شوک سپتیک

اسید اسکوربیک با دوز بالا ممکن است به عنوان یک درمان کمکی موثر و بی خطر در بیماران تحت جراحی با شوک سپتیک شناخته شود. موثرترین دوز اسید اسکوربیک و بهترین زمان برای تجویز آن باید در مطالعات آینده تعیین شود.

سپسیس یک پاسخ التهابی سیستمیک تهدید کننده زندگی است که می تواند منجر به اختلال عملکرد چند ارگان و افت فشار خون قابل حل شود. در بیماران جدی، سپسیس شدید و شوک سپتیک به عنوان دلایل اصلی مرگ و میر شناخته می شوند. احیای مایعات کافی، کنترل عفونت، حمایت های قلبی عروقی و تنفسی برای مدیریت سپسیس شدید و شوک سپتیک توصیه می شود.

شوک سپتیک معمولاً به احیای مایعات داخل وریدی پاسخ نمی دهد و بیشتر بیماران به تجویز داروی وازوپرسور احتیاج دارند. در شوک سپتیک اتساع همزمان عروق و کاهش پاسخ عروقی به فشار دهنده های عروقی مشاهده شده است.

چندین مکانیسم از جمله به عنوان نارسایی آدرنال، آسیب اندوتلیال، استرس اکسیداتیو و تخلیه ذخیره کاتکول آمین برای افزایش فشار خون عروقی در برابر فشارهای عروقی در بیماران جدی که شوک سپتیک دارند، پیشنهاد شده است.

اسید اسکوربیک در بیماری ها و شوک سپتیک

اسید اسکوربیک (ویتامین C) یک ماده مغذی ضروری با خواص آنتی اکسیدانی قوی است. کمبود اسید اسکوربیک تعریف شده به عنوان سطح اسید اسکوربیک سرم <23 میکرومول در لیتر در بیماران جدی که دارای عفونت حاد تنفسی و سپسیس هستند گزارش شده است.

اسید اسکوربیک در شوک سپتیک

اسید اسکوربیک با دوز بالا باعث بهبود ادم و عملکرد تنفسی در بیماران سخت بیمار مبتلا به آسیب شدید سوختگی و کاهش نارسایی عضو و مدت زمان ماندن در بخش مراقبت های ویژه (ICU) در بیماران پس از جراحی بزرگ شد.

اثرات اسید اسکوربیک بر پارامترهای همودینامیک در بیماران غیر جراحی و بیماران تحت جراحی در مطالعات محدود قبلی مورد بررسی قرار گرفت.

اسید اسکوربیک با دوز بالا در بیماران مبتلا به سوختگی، نیاز مایعات و فشار خون را کاهش می دهد. همچنین، در بیماران مبتلا به سپسیس شدید، اسید اسکوربیک وریدی با دوز بالا پارامترهای همودینامیک را بهبود بخشید.

سپسیس یک بیماری که به شوک سپتیک مربوط است

سپسیس یک بیماری پیچیده است که شامل اختلال عملکرد اندام های تهدید کننده زندگی است که در اثر یک پاسخ میزبان از منظم تنظیم شده به عفونت ایجاد می شود و هنوز هم با مرگ و میر غیر قابل قبول بالا همراه است. مدیریت سپسیس باید به عنوان یک فوریت پزشکی انجام شود و بر مداخله به موقع از جمله شناسایی زودرس و درمان عفونت از طریق درمان مناسب ضد میکروبی و کنترل منبع در صورت کاربرد و همچنین برگشت ناپایداری همودینامیک از طریق احیاء مایعات و استفاده از وازوپرسور در صورت لزوم انجام شود.

علیرغم این روشهای حمایتی، عوارض و مرگ و میر بالا باقی مانده است که نشان دهنده نیاز به درمانهای کمکی برای استرس التهابی و اکسیداتیو در بیماران مبتلا به سپسیس است. با این حال هیچ اثری ثابت نشده است که بقا را بهبود می بخشد. ویتامین C در واسطه التهاب از طریق فعالیت های آنتی اکسیدانی نقش دارد و همچنین به عنوان یک کوفاکتور بستر برای سنتز آدرنالین درون زا، کورتیزول و وازوپرسین مهم است.

اخیرا چندین کارآزمایی بالینی اثرات مثبت ویتامین C را در نتایج در سپسیس یا شوک سپتیک گزارش کرده اند. در طول سپسیس ویتامین C از اکسیداسیون لیپید ناشی از نوتروفیل جلوگیری می کند و در برابر از بین رفتن سد اندوتلیال محافظت می کند.

بنابراین مکمل وریدی زودرس برای محدود کردن از دست دادن میکروسیرکولاسیون و اکسیداسیون لیپیدها لازم است. تیامین همچنین یک عامل اصلی برای متابولیسم گلوکز، تولید ATP) آدنوزین تری فسفات) و تولید NADPH است.

با توجه به مصرف حاد در حالت فشار خون، مکمل تیامین ممکن است یک روش درمانی مناسب برای بیماران مبتلا به سپسیس باشد و برای کاهش خطر تبلور اگزالات کلیوی اضافه شده است. این یافته ها منجر به یک مطالعه قبل و بعد از آن شد که نشان می دهد درمان سپسیس با ترکیبی از ویتامین C، هیدروکورتیزون و تیامین مانع از عملکرد اندام ها شده و میزان مرگ و میر را کاهش می دهد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *